"Sanki başına geleceklerde kendisinin rolü yokmuş gibiydi. Ve eğer kendi yazgısına artık kayıtsızsa neredeydi, ona ne olmuştu? Belki de çok uzun süre boşlukta yaşamıştı ve kendini yeniden bulmak istediğinde tutunacak hiçbir şey kalmamıştı geriye. Nashe birden içinin öldüğünü, bütün duygularının tükendiğini hissetti. Korkmak istiyordu, ama felaket bile onu korkutamıyordu."*
*Auster, Paul. Şans Müziği. s.60
Jim'in arabasının arka koltuğundayız sanki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder